Siostry zakonne

SIOSTRY SŁUŻEBNICZKI NMP

Tuligłowy

tuliglowy

Tuligłowy to bardzo mała miejscowość oddalona 4 km. od Krasnegostawu, na jej terenie znajduje się zaledwie kilka domów mieszkalnych, stacja CPN siedziba firmy rolniczej, duży kompleks rekreacyjno-stawowy i ogromny budynek należący do Sióstr Służebniczek. Siostry przybyły do Tuligłów 23 marca 1923 r. po to, by zająć się dziewczętami, sierotami wojennymi, przygotowując je na praktyczne gosposie. Na początku tych dziewcząt było tylko 12, ponieważ warunki lokalowe była bardzo skromne. W rok później siostry organizowały kurs kroju i szycia bielizny, haftu białego i kolorowego dla dziewcząt z pobliskich miejscowości i tych, które były jako wychowanki domu. Ten stan rzeczy trwał aż do 1936 roku, kiedy została otwarta ochronka dla dzieci z pobliskich miejscowości. W wakacje siostry przyjmowały dzieci na kolonie, a podczas wojny Tuligłowy były domem dla dzieci z Warszawy, by tu nieco się odżywić. Od 1941 r. dom sióstr w Tuligłowach stał się miejscem stałego pobytu dla sierot wojennych i tak było do 1955 r., kiedy to została przez państwo zniesiona wszelka działalność opiekuńcza i wychowawcza prowadzona przez instytucje kościelne.
1 września 1955 r. została uruchomiony Zakład Leczniczy dla dzieci chorych na grzybicę i przetrwał aż do 31 grudnia 2004 r.

Zgromadzenie Sióstr Służebniczek NMP

3 maja 1850 r. – to data powstania Zgromadzenia  Sióstr Służebniczek Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej. Charyzmatem życia sióstr Kościele jest służba dzieciom, chorym i potrzebującym. Sytuacja Polski w czasie rozbiorów sprawiła, że obecnie istnieją cztery autonomiczne gałęzie założonego przez Bojanowskiego zgromadzenia zakonnego.

Domy Generalne znajdują się w Starej Wsi, Wrocławiu, Dębicy i Luboniu. Ogółem w Polsce i na całym świecie jest około 4500 sióstr służebniczek pracujących w 520 domach. Poza granicami kraju siostry pracują w następujących krajach : Austria, Belgia, Boliwia Brazylia, Czechy, Dania, Francja, Kanada, Kamerun, Meksyk, Mołdawia, Niemcy, Szwecja, Rosja, Republika Południowej Afryki, Słowacja, Stany Zjednoczone, Ukraina, Włochy, Zambia.

Siostry Służebniczki oddając się katechizacji, przygotowują dzieci do sakramentów, uczą wiary, nadziei i miłości. Wspomagają także chrześcijańskie wychowanie, dzieci i młodzieży przez wspólne wyjazdy oazowe i obozowe w góry. Wskazują podstawy chrześcijańskiego życia, wspierając działanie rodziców.

W ewangelizacji na Syberii, siostry uczą elementarnych postaw ludzkich, głosząc katechezę do więźniarek. Dzieci z Domów Dziecka i studzienek kanalizacyjnych doznają od sióstr pomocy materialnej i duchowej.

W Afryce, nasze siostry pracują w szpitalu, w sierocińcu, prowadzą szkoły a także z ludźmi chorymi na Aids. Pracują w ochronkach i przedszkolach, katechizują dzieci i młodzież, służą dzieciom i ludziom chorym w świetlicach, domach opieki społecznej i szpitalach. Podejmują różne formy apostolskie w parafiach; kancelaria, zakrystia, chór...

W Domu Generalnym w Starej Wsi, przygotowują się do pełnienia dzieł miłosierdzia w dzisiejszym świecie. Formacja obejmuje: aspiranturę, postulat, nowicjat i juniorat.

Siłę do pełnienia uczynków miłosierdzia czerpią z codziennej Eucharystii i bogatego życia modlitwy.

Bł. Edmund Bojanowski

ed_bojanowski

Błogosławiony Edmund Bojanowski urodził się w Grabonogu pod Gostyniem 14 listopada 1814 r. Jako jedenastoletni chłopiec (w 1825 r.) wraz z rodzicami przeniósł się do Płaczkowa. Po dwóch latach rozpoczął pięcioletni okres edukacji pod kierunkiem ks. Jana Siwickiego. W roku 1832 wyjechał do Wrocławia, gdzie kontynuował naukę, kończąc średnią edukację jako hospitant, a potem podejmując regularne studia wyższe na wydziale filozofii (rok 1835). Podczas pobytu Edmunda we Wrocławiu zmarli jego rodzice, najpierw w 1834 r. matka - Teresa z Umińskich, a dwa lata później ojciec - Walenty Bojanowski. Po śmierci ojca Edmund przeniósł się na studia do Berlina, gdzie uczestniczył w wykładach z literatury, psychologii, estetyki, filozofii i historii sztuki.<

W roku 1838 Edmund zmuszony był do przerwania wymarzonych studiów z powodu powrotu gruźlicy, na którą od dzieciństwa był chory. Bojanowski po kuracji w Dusznikach Zdroju i leczeniu, wraca do Grabonoga i zamieszkuje w domu swego przyrodniego brata Teofila Wilkońskiego.

Lata 1839 - 1868 to czas działalności apostolskiej Bojanowskiego wśród ludu wiejskiego. 3. maja 1850 r. w Porzeczu w domku Franciszki Przewoźnej założył pierwszą wiejską ochronkę, dając początek Zgromadzeniu Służebniczek Bogarodzicy Dziewicy Niepokalanie Poczętej Maryi. Pochodzące z ludu wiejskiego dziewczęta przyuczał do opieki nad dziećmi pozostawionymi w ochronce i pozbawionymi opieki przez pracę rodziców w polu. W czasie epidemii cholery sam opiekował się umierającymi i organizował schronienie

Po sprzedaży przez Wilkońskiego Grabonoga w 1868 r. Edmund przeniósł się do Poznania, a następnie do Gniezna, gdzie wstąpił do Seminarium Duchownego, mając marzenie. Ze względów zdrowotnych nie tylko nie kończy seminarium, ale także nie otrzymał zezwolenia na święcenia ad solam missam - czyli tylko do odprawiania Mszy świętej.

Ostatnie miesiące życia Edmund Bojanowski spędził na plebani swego przyjaciela w Górce Duchownej. 7 sierpnia 1870 r. umarł. Zawsze wierzył, że wszystko, co go w życiu spotkało, pochodziło od Boga i było Bożym zamiarem.

Sekret Jego życia polegał na tym, że umiał odnaleźć wolę Boża względem Niego. Chciał żyć zgodnie z wolą Boża i wypełnić to, co chce Bóg. Małe rzeczy, o których mówi Chrystus w Ewangelii złożyły się na wielkość jego życia. Do tych małych rzeczy należały :

  • Przygarnięcie ubogiego dziecka i nakarmienie go,
  • Otarcie łez sierocie i wytarcie nosa,
  • Wzięcie udziału w zabawie dzieci z ochronki,
  • Drobna ofiara dana biedakowi,
  • Serdeczna rozmowa z ubogim.

Wielkość Bojanowskiego polegała na tym, że realizował zasadę ewangelicznego dzielenia się z ubogimi. Biedaków wspierał materialnie ale też uczył żyć mądrze. W tym celu organizował ludowe czytelnie , był prekursorem pracy organicznej, działaczem postępowego Kasyna Gostyńskiego, literatem i dobrym nauczycielem, do którego dzieci z ochronki z radością przybiegały w każdym czasie.

Sylwetka bł. E. Bojanowskiego:
  • Człowiek serdecznie dobry,
  • Założyciel Zgromadzenia zakonnego,
  • Dobry Pedagog i wychowawca.

     

Placówka Opiekuńczo-Wychowawcza

Niepubliczny Zespół Placówek Opiekuńczo-Wychowawczych w Tuligłowach to wielofunkcyjna placówka o charakterze socjalizacyjnym i interwencyjnym. W gronie podopiecznych jest grupa niemowlaków, dzieci przedszkolnych, szkolnych, gimnazjalnych i ponadgimnazjalnych.

Zespół Placówek jest prowadzony przez Zgromadzenie Sióstr Służebniczek NMP i jest nastawiony na opiekę, wpajanie wartości i zasad moralnych, wspieranie w rozwoju człowieczeństwa oraz stworzenie „społecznym sierotom” domu pełnego ciepła, akceptacji i zrozumienia.

Zgromadzenie Sióstr powstało w 1850 r. na terenach byłego zaboru pruskiego w Porzeczu koło Gostynia, gdzie 3 maja została utworzona pierwsza ochronka dla dzieci, których rodzice nie są w stanie zapewnić opieki w ciągu dnia z racji prac rolnych. Założycielem Zgromadzenie jest bł. Edmund Bojanowski, „człowiek serdecznie dobry”, wrażliwy na potrzeby ludzkie, dostrzegający biedę i samotność a przy tym patriota oddany bez reszty sprawie edukacji wsi, ludziom chorym i cierpiącym. Jego największym pragnieniem było otrzymać świecenia kapłańskie, ale stan jego zdrowia nie pozwolił zrealizować tych marzeń. Perspektywa wiary karze tłumaczyć to jako wolę Bożą, która chciała Go widzieć człowiekiem świeckim dochodzącym do świętości.